Heeft u zich ooit afgevraagd wat er met uw elektronische apparaten gebeurt als u ze vervangt?

In 2018 kwam de kwestie van plastic voor eenmalig gebruik op de voorgrond en trok het de aandacht van de wereld. Maar hoe zit het met de misschien wel nog zorgwekkendere uitdaging van het aanpakken van elektronisch afval (of ‘e-waste’)?

Het recyclen van elektronisch afval omvat een combinatie van processen, waaronder handmatige en mechanische demontage, verkleining van de omvang, het versturen van gevaarlijk afval voor definitieve verwijdering en het verwerken van metalen onderdelen. Gezien het feit dat een enkel elektronisch product meer dan 1.000 verschillende stoffen kan bevatten, is deze taak echter geen sinecure.

Nu elektronische producten zoals laptops en smartphones steeds alomtegenwoordiger zijn geworden in onze samenleving, is de uitdaging van het mondiale beheer van elektronisch afval aanzienlijk toegenomen. De wereld produceert momenteel tot 50 miljoen ton elektronisch afval per jaar (en slechts 20% hiervan wordt formeel gerecycled). Als de huidige trends zich voortzetten, zal dat aantal in 2050 naar verwachting 120 miljoen ton per jaar bereiken.

Printplaten (PCB’s) zijn een integraal onderdeel van elk elektronisch product. Maar het op een efficiënte en milieuvriendelijke manier recyclen van PCB’s kan een enorme uitdaging zijn.

PCB’s bestaan ​​doorgaans uit 30% metalen en 70% niet-metalen materialen. Ze bevatten organisch materiaal (zoals hars en broomhoudende vlamvertragers), chemische resten en elementen van zware metalen die ernstige schade kunnen toebrengen aan het milieu en de menselijke gezondheid. Ze bevatten echter ook hoogwaardige edelmetalen zoals palladium, zilver, koper en goud. (Momenteel zit maar liefst 7% van het goud in de wereld in elektronisch afval!) Het effectief recyclen van afgedankte PCB’s is daarom een ​​ingewikkeld proces.

Bij traditionele mechanische recyclingmethoden worden afgedankte PCB’s ontmanteld en vermalen en vervolgens fysiek gescheiden met behulp van magnetische of elektrostatische hoogspanningsmethoden. Deze aanpak wordt in veel landen veel gebruikt omdat deze relatief goedkoop en milieuvriendelijk is. Hoewel de metalen componenten gemakkelijk terug te winnen zijn, is het echter niet zo eenvoudig om de zware metalen elementen te scheiden van de hoogwaardige edelmetalen.

Ter vergelijking: thermische of chemische recyclingtechnologieën kunnen gezuiverde metalen verkrijgen, wat een veel hogere efficiëntie en economisch rendement oplevert. Maar deze methoden vereisen vaak hoge verwerkingstemperaturen of hoge druk, wat kan leiden tot vervuiling door gevaarlijke dampen.

Om recycling economisch te maken, moeten PCB’s ook in bulkhoeveelheden worden geconsolideerd. Als gevolg hiervan zullen velen waar mogelijk bezuinigen – en zullen PCB’s uiteindelijk op de vuilstort belanden.

Hoewel er niet zoveel media-aandacht is als over plastic voor eenmalig gebruik, heeft de elektronica-industrie achter de schermen door de jaren heen hard gewerkt om e-waste te beheren en te verminderen. En de zaken zien er beter uit.

Volgens een recent rapport groeit de mondiale e-schroot- en PCB-e-schrootmarkt tijdens de prognoseperiode (2019-2027) met een CAGR (samengestelde jaarlijkse groei) van 7,6%. Deze groei wordt grotendeels aangedreven door het toenemende aantal regels dat een goed beheer van e-waste verplicht stelt.

In Europa heeft de RoHS-richtlijn (Reduction of Hazardous Substances) tot doel giftige stoffen in elektrische en elektronische apparatuur (EEA) te elimineren. De wetgeving, die in 2003 van kracht werd, vereist dat zware metalen zoals lood, kwik, cadmium en vlamvertragers zoals polybroombifenylen (PBB) of polybroomdifenylethers (PBDE) worden vervangen door veiliger alternatieven.

In 2003 werd ook de eerste WEEE-richtlijn (Waste Electrical and Electronic Equipment) geïntroduceerd, die voorschriften voor het recyclen van al het elektronische afval voorzag. Volgens de WEEE moet elk bedrijf dat elektrische en elektronische apparatuur produceert, distribueert of verkoopt, bijdragen aan de correcte verwijdering en behandeling ervan. Individuen hebben echter geen wettelijke verplichting om aan deze wetgeving te voldoen.

De AEEA- en RoHS-richtlijnen zijn respectievelijk in 2008 en 2011 herzien, waarbij strengere maatregelen zijn geïntroduceerd om de hoeveelheid afgedankte EEA die op de juiste manier wordt verwerkt te vergroten en het volume dat naar de verwijdering gaat te verminderen.

De hulpbronnen van de wereld zijn niet oneindig, en kostbare metalen zoals goud en zilver zullen uiteindelijk opraken. Het recyclen van deze materialen zal dus een grote rol spelen bij het ondersteunen van de elektronicaproductie in de toekomst.

Bij EC Electronics werken we momenteel op een nulstortplaats en hebben we het gebruik van onze AEEA-container uitgebreid naar alle personeelsleden als onderdeel van onze focus op duurzaamheid.